چه شد آن ناز و ادایت چه شد

چه شد آن اقرار وفایت چه شد

هر چند میدانم در دلت جا دارم

چه شد آن تپیدن های مدامت چه شد

تکرار بگو آن نکته یی که در انتظارش بودم

چه شد آن دوست داشتن هایت چه شد

گر شبی مهمان آغوش و گرمی لبانت باشم

چه شد  چه شد گویم غم هایم چه شد

دیشب بیاد چشمت دریا گریستم

چون ابر  بر سر و پای تو یکتا گیستم

ترسم روزی بیاد نیاوری منرا

به یاد  یاد تو سرا پا گریستم

چشمان مستت آینهء زندگانی من

دور از چشم تو تک و تنها گریستم

بیم آنکه بی تونتوان آرام کرد

سر به زانو نهاده شب ها گریستم

دور از تو زندگانی تلخ و زار بود

با یاد خیال تو جانان آسان گریستم 

 

شنیدم شمع با پروانه میگفت

 

كه جای بال تو آغوش من نیست

 

ترا و خویشتن را هر دو سوزم

 

مرا تا چاره ای جز سوختن نیست

 

خدا را دور شو دور از بر من

 

اگر بال تو سوخت، تقصیر من نیست

 

به آتش گفت آن پروانه شوخ

 

كه من پروانه ام، پروا نه دارم

 

خوشا امشب كه تا صبح جان نثاری

 

به خاك پایت ای جانانه دارم

 

گلستان بی تو ای آتش نخواهم

 

میان شعله ات كاشانه دارم

 

جهان من همه تاریك و سرد است

به جز آغوش گرمت جا ندارم

 

گفتــــــی بگـــوی عاشق و بیمـــار کیستی

 

من عاشق تـــــوام تـــو بگــــو یار کیستی

 

                                              بستی میــــان بکینه کشیـــدی ز غمزه تیغ

 

                                              جـــانم فـــدایت در پــــــــی آزار کیستـــــی

 

دارم دلـــی ز هجـــر تو هـــر دم فگـــارتـر

 

تا خــــود تـــو مــرهم دل افگــــار کیستــی

 

                                               هـــر شب من و خیــال تــو و کنج محنتـی

 

                                               تا بــــا که ای و مونس و غمخوار کیستی

 

من با غـــم تـــو یار بعهد و وفای خــویـش

 

ای بیــــوفا تو یــــار وفـــــــــا دار کیستــی

 

                                            تا چنــــــد گـــرد کـــوی تو گـردم گهی بپرس

 

                                            کا ینجـــا چـــه میکنـــــی و طلبکـار کیستی

 

گفتم که ای جان خود جان چه باشد

ای درد و درمان درمان چه باشد

خواهم که سازم صد جان و دل را

پيش تو قربان قربان چه باشد

ای نور رويت ای بوی کويت

اسرار ايمان ايمان چه باشد

گفتی گزيدی بر ما دکانی

بر بی گناهی بهتان چه باشد

اقبال پيشت سجده کنانست

ای بخت خندان خندان چه باشد

بگشای ای جان در بر ضعيفان

بر رغم دربان دربان چه باشد

فرمود صوفی که آن نداری

باری بپرسش که آن چه باشد

با حسن رويت احسان کی جويد

خود پيش حسنت احسان چه باشد

 

عاشقــان مستنــــــد و مـــــا دیــــوانـــه ایم

 

عـــارفان شمع اند و مــــا پروانـــــه ایــــم

 

چـــــون نـــداریم با خـــلا یق الفتــــــــــــی

 

خلق پنــــدارنـــــد مـــــا دیـــوانـــه ایــــــــم

 

در ازل دادنــــــد چــــون جـــــــــــــام الست

 

تا ابـــــد مـــا مست آن پیمـــــانــــــه ایــم

 

ظاهــــــر سستی مـــــا را خـــــود مبیــن

 

در شکست نفس خـــــــود مـــردانــه ایـم

 

کس نگـــــردد واقف اســــــــرار مــــــا

 

زانکـــه همچـــون گنج در ویــرانه ایم

شدم ز عشق به جايی که عشق نيز نداند

                                               رسيد کار به جايی که عقل خيره بماند

هزار ظلم رسيده ز عقل گشت رهيده

                                               چو عقل بسته شد اين جا بگو کيش برهاند

دلا مگر که تو مستی که دل به عقل ببستی

                                                   که او نشست نيابد تو را کجا بنشاند

متاع عقل نشانست و عشق روح فشانست

                                                    که عشق وقت نظاره نثار جان بفشاند

هزار جان و دل و عقل گر به هم تو ببندی

                                                     چو عشق با تو نباشد به روزنش نرساند

به روی بت نرسی تو مگر به دام دو زلفش

                                                 وليک کوشش می کن که کوششت بپزاند

چو باز چشم تو را بست دست اوست گشايش

                                                      ولی به هر سر کويی تو را چو کبک دواند

هر آنک بالش دارد ز آستان عنايت

                                           غلام خفتن اويم که هيچ خفته نماند

ميانه گيرد آهو ميانه دل شيری

                                           هزار آهوی ديگر ز شير او برهاند

چو در درونه صياد مرغ يافت قبولی

                                               هزار مرغ گرفته ز دام او بپراند

در طــواف شمع میگفت این سخـــــن پـــروانــه ای

 

سوختم زین آشنایـــــــان ای خــــــــوشا بیگـانـه ای

 

بلبل از شوق گــــل و پـــروانـــه از ســوادی شمــع

 

هـــر کسی سوزد بنـــوعی در غـــم جــانــــانــه ای

 

گـــر اسیر خط و خـــــالـــی شد د لــــــم عیبم مکـن

 

مـــر غ جائــی میـــرود کانجاست آب و دانــــــه ای

 

تا نفـــرمائی کــه بی پـــروانـــــه ای در راه عشــق

 

شمع وش پیش تــــو سوزم گــــردهــی پروانــه ای

 

پادشه را غــرفــه آبادان و دل خــرم چــه بــــــــاک

 

گــــر گــدائــی جـــان دهــد در گوشه ویــــــرانه ای

 

کـــی غـــم بنیاد ویــــران دارد آنکس خـــــانه نیست

 

رو خبــــر گیر این معانـــی را ز صاحب خـــانـه ای

 

عاقلانش باز زنجیری دگـــــر بر پــــــــا نهنـــــــــد

 

روزی ار زنجیر از هــــم بگسلــــد دیــــوانــــــه ای

مرا وصال تو بايد صبا چه سود کند

                                              چو من زمين تو گشتم سما چه سود کند

ايا بتان شکرلب چو روی شه ديدم

                                            مرا جمال و کمال شما چه سود کند

دلم نماند و گدازيد چون شکر در آب

                                             جمال ماه رخ دلربا چه سود کند

فلک ببست ميان مرا ز فضل کمر

                                        وليک بی شه شهره قبا چه سود کند

هزار حيله کنم من دغا و شيوه عشق

                                             چو شه حريف نباشد دغا چه سود کند

مرا بقا و فنا از برای خدمت اوست

                                             مرا چو آن نبود اين بقا چه سود کند

سقا و آب برای حرارت جگرست

                                             جگر چو خون شد ای دل سقا چه سود کند

فلک به ناله شد از بس دعا و زاری من

                                                چو بخت يار نباشد دعا چه سود کند

مگو چنين تو چه دانی بلادريست نهان

                                                 خدای داند و بس کاين بلا چه سود کند

چو خونبهای تو ای دل هوای عشق ويست

                                                     مگو که کشته شدم خونبها چه سود کند

تو هان و هان به دل و ديده خاک اين ره شو

                                                     چو خاک باشی بايد علا چه سود کند

در آن فلک که شعاعات آفتاب دلست

                                                هزار سايه و ظل هما چه سود کند

هما و سايه اش آن جا چو ظلمتی باشد

                                                  ز نور ظلمت غير فنا چه سود کند

دلا تو چند زنی لاف از وفاداری

                                         برو به بحر وفا اين وفا چه سود کند

صفای باقی بايد که بر رخت تابد

                                        تو جندره زده گير اين صفا چه سود کند

چو کبر را بگذاری صفا ز حق يابی

                                          بدانی آنگه کاين کبريا چه سود کند

گــر چه مجنونم و صحــرای جنــون جای من است

 

لیک دیوانه تر از مــن دل شیــــــدای مـــن است

 

آخـــر از راه دل و دیـــده ســــر آرد بیــــــــرون

 

نیش آن خـــار که از دست تو در پـــــای من است

 

رخت بــربست ز دل شادی و هنـــــــگام و داع

 

با غمــت گفت کـــه یا جــای تـــو یا جای من است

 

جـــامه ای را که به خون رنـــگ نمودم امـــروز

 

بـــر جفا کاری تـــو شاهـــد والای مــــــن است

 

سر تسلیم بچـــرخ آنکــــه نیـــــاورد فــــــــرود

 

با همـــه جــور و ستم همت والای مــــن است

 

دل تماشائی تـــــو د یـــده تمـــا شائــــــی د ل

 

من بفکــــر دل و خلـــقی بتمــــآ شای من است

 

آنکه در راه طلـــب خستـــه نگـــردد هرگــــز

 

پــای پـــر ابلـــه بادیــــــه پیمــــای مــن است

بگو به گوش کسانی که نور چشم منند

که باز نوبت آن شد که توبه ها شکنند

                                              هزار توبه و سوگند بشکنند آن دم

                                              که غمزه های دلارام طبل حسن زنند

چو يار مست خرابست و روز روز طرب

به غير شنگی و مستی بيا بگو چه کنند

                                                به گوش هوش بگفتم به آب روی برو

                                                که اين دم ار که قافی هم از بنت بکنند

ز بس که خرقه گرو برد پير باده فروش

کنون به کوی خرابات جمله بوالحسن اند

                                                    بگير مطرب جانی قنينه کانی

                                                    نواز تنتن تنتن که جمله بی تو تنند

مقيم همچو نگين شو به حلقه عشاق

که غير حلقه عشاق جمله ممتحنند

                                                 به جان جمله مردان که هر که عاشق نيست

                                                 همه زنند به معنی ببين زنان چه زنند

به جان جمله جان ها که هر کش آن جان نيست

همه تنند نگه کن فروتنان چه تنند

                                               خموش باش که گفتی از اين سپيتر چيست

                                               خسان سياه گليمند اگر چه ياسمنند

 

کـــی بــود کـــی رو بخــاک آستــان آرم تــرا

 

نقــد دل با تحفــه جان ارمغــان آرم تـــــــرا

 

قــوت پروازم ای صیــاد چـون سوی تو نیست

 

آن قـــدر نالم که ســوی آشیان آرم تــــــــرا

 

چند غافل باشی از حــال دلم دلـــرا کنــــون

 

از تــو آرام در فغان تــــا در فغـــان آرم تـرا

 

گــر نیازم گــل زباغ آوردت ای مـــرغ قفس

 

چون روم آنجــا بیــاد بــاغبــان آرم تــــــرا

 

رخصت حـــرفی بده ای بدگمـــان امشب مگر

 

گویمت یک حــرف و بیرون از گمان آرم ترا

 

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

                                             گمان مبر که مرا درد اين جهان باشد

برای من مگری و مگو دريغ، دريغ

                                              به دام ديو در افتی، دريغ آن باشد

جنازه ام چو ببينی مگو فراق، فراق

                                               مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپردی مگو وداع، وداع

                                                که گور پردۀ جمعيت جنان باشد

فرو شدن چو بديدی، بر آمدن بنگر

                                          غروب شمس و قمر را چرا زيان باشد؟

ترا غروب نمايد، ولی شروق بود

                                           لحد چو حبس نمايد، خلاص جان باشد

کدام دانه فرو رفت در زمين که نرست؟

                                               چرا به دانهٔ انسانيت اين گمان باشد؟

کدام دلو فرو رفت و پُر برون نامد؟

                                              ز چاه يوسف جان را چرا فغان باشد؟

تو را چنان بنمايد که من به خاک شدم

                                              به زير پای من اين هفت آسمان باشد

دهان چو بستی ازين سوی، آن طرف بگشا

                                                     که های هوی تو در جو لامکان باشد